هزار التماس

پشت در بسته

با امیدی غریب

اما

افسوس که هنوز خوابی...

تو لحظه های خشک افکارم

بیادت زندگی کردم

اما حالا

ازت بریدم

تا اون لحظه که برگردی.

برنگرد

دیگه فراموش شدی...

آره

رهاش کن

اونکه لیاقت عشقت رو نداشت...

و

این آخرین حرفت چه صادقانه بود...

...راستی اگه برم چی میشه...

لبخند زیباست

چون

روی لبات نشست و

من

مست آن لحظه ام، هنوز...

صدای افتادن

برگ از درخت

زمزه ی بارون

پشت پنجره

آواز سکوت

کجا؟

این تنهایی تورا میخواند...

و چه بی صدا

آرزوهام بر باد رفت

روزهایم همه سیاه

و شبهایم نیز

این است رسم زنده موندن

گرچه کوتاه است

این زندگی

اما پرُ درد...

دیگه مهم نیست واسم

بودن و رفتنت

می دونم 

دیواری پر از خاطره های

تلخ تا ابد پشت سرم

خواهد لرزید، شاید...

شکل تموم دردهای گذشته

فراموش از هرچی

تا دلت بخواد

انگار توی کوچه های بی کسی تنها موندیم

پای بی راه

صبر...